اردن؛ جایی که قهرمانی ایران، ضعف پسران را پنهان نکرد
تیم ملی کاراته ایران در رقابتهای قهرمانی ردههای پایه آسیا در اردن با ۱۱ طلا، ۱۲ نقره و ۸ برنز به عنوان قهرمانی رسید. با این حال، این عنوان درخشان نمیتواند یک واقعیت نگرانکننده را پنهان کند: عملکرد ضعیف پسران ایران در مسابقاتی که ژاپن، قزاقستان و چند قدرت مهم آسیایی در آن غایب بودند.
به گزارش کاراتهنیوز، در این دوره، ۲۱ کشور حضور داشتند و انتظار میرفت ایران در غیبت رقبای اصلی، سهم بزرگی از مدالهای طلا را بهویژه در بخش پسران به دست آورد. اما سهم پسران ایران از ۱۱ طلای کاروان، فقط ۲ مدال طلا بود؛ آن هم در کومیته.
کاتای پسران؛ صفر طلا در غیبت ژاپن
نگرانکنندهترین بخش عملکرد پسران ایران، کاتا بود. پسران ایران در کاتا حتی یک طلا هم کسب نکردند. محمد انکوتی به نقره رسید، یزدان قوام نایبقهرمان شد، تیم کاتای پسران نقره گرفت و علیرضا ندیمی در رده زیر ۲۱ سال به برنز بسنده کرد.
اما مسئله فقط تعداد مدال نیست؛ نحوه از دست رفتن طلاها هم اهمیت دارد. پسران ایران سه فینال در کاتا داشتند و هر سه را واگذار کردند:
· انکوتی ۴ بر ۱ شکست خورد.
· قوام ۳ بر ۲ باخت.
· تیم کاتای پسران در فینال با نتیجه سنگین ۵ بر صفر مقابل کویت تسلیم شد.
این نتایج در حالی رقم خورد که ژاپن، قدرت سنتی کاتا، اساساً در مسابقات حضور نداشت. پرسش جدی این است: اگر پسران ایران در غیبت ژاپن هم نمیتوانند طلای آسیا را بگیرند، قرار است چه زمانی مدعی واقعی قاره باشند؟
کومیته پسران؛ تیم کامل، رقبای غایب، خروجی ناامیدکننده
در کومیته پسران، شرایط عجیبتر است. ایران با تیم کامل راهی مسابقات شد و از سوی دیگر ژاپن، قزاقستان و چند قدرت دیگر حضور نداشتند. یعنی هم از نظر تعداد نفرات و هم از نظر سطح رقابت، فرصت مناسبی برای ایران فراهم بود.
با این حال، حاصل کار فقط ۲ مدال طلا بود. این نتیجه شاید روی کاغذ بد به نظر نرسد، اما برای تیمی که ادعای قدرت اول منطقه را دارد و در غیاب چند رقیب اصلی به میدان رفته، قطعاً رضایتبخش نیست. اینجا بحث تخریب ورزشکاران نیست؛ بحث بر سر این است که چرا از یک فرصت طلایی استفاده نشد.
ابهام در انتخابی زیر ۲۱ سال
ماجرای کاتای زیر ۲۱ سال نیز پرسش دیگری ایجاد میکند. در حالی که نفرات اول انتخابی نوجوانان و جوانان به مسابقات اعزام شدند، در رده زیر ۲۱ سال نفر دوم انتخابی راهی اردن شد و در نهایت به مدال برنز رسید.
چرا؟ اگر انتخابی برای تعیین بهترین نفر برگزار میشود، چرا نفر دوم به مسابقات آسیایی اعزام شده است؟ اگر دلیل فنی برای این تصمیم وجود داشته، چرا برای دیگر ردهها نفر دوم اعزام نشد و این موضوع شفاف اعلام نشده است؟ وقتی نتیجه نهایی هم فقط برنز باشد، نمیتوان به سادگی از کنار این تصمیم گذشت.
دختران درخشیدند، ضعف پسران بیشتر دیده شد
نکته مهم این است که ایران در مجموع قهرمان شد و دختران عملکرد بسیار خوبی داشتند. بنابراین نمیتوان همهچیز را به شرایط مسابقات یا کیفیت اعزام نسبت داد. وقتی یک بخش از کاروان میتواند مدالهای طلای متعدد بگیرد، اما پسران تنها دو طلا در کومیته به دست میآورند و کاتای آنها حتی یک طلا هم کسب نمیکند، باید عملکرد این بخش به طور جدی بررسی شود.
قهرمانی ایران نباید ضعف پسران را پشت خود پنهان کند. اتفاقاً غیبت قدرتهای اصلی آسیا باعث میشود این ضعف بیشتر به چشم بیاید.
فدراسیون باید پاسخ بدهد
سؤال جامعه کاراته امروز این نیست که ایران چگونه قهرمان شد. سؤال این است: چرا ایران در غیبت ژاپن و چند قدرت مهم آسیا، در کاتا و کومیته پسران عملکردی نگرانکننده داشت؟
چرا کومیته پسران با تیم کامل فقط دو طلا به دست آورد؟ چرا نفر دوم انتخابی زیر ۲۱ سال کاتا به جای نفر اول راهی مسابقات شد؟ و مهمتر از همه: اگر این نتایج در چنین میدان نسبتاً خلوتی قابل قبول است، از نسل آینده کاراته ایران در حضور تمام قدرتهای آسیا چه انتظاری باید داشت؟
ایران با جام قهرمانی از اردن برگشت، اما برای پسران، این مسابقات بیش از آنکه جشن باشد، باید زنگ خطر باشد. چون وقتی ژاپن و چند قدرت اصلی آسیا نیستند و باز هم طلای پسران کمیاب است، دیگر نمیتوان همهچیز را پشت عنوان «قهرمانی آسیا» پنهان کرد.
