کاراته ایران در سکوی اول آسیا می‌درخشد اما در ساختار درونی فدراسیون، هنوز درگیر نگاه بسته و مرکزگرایانه‌ای است که فرصت را از نخبگان مستعد استان‌ها دریغ می‌کند. آیا زمان بازتعریف حکمرانی فرا نرسیده است؟ پایتخت‌نشین‌ها، همه‌کاره فدراسیون؟چرا در اکثر ساختارهای تصمیم‌گیر فدراسیون کاراته، سهمی برای شهرستان‌ها نیست؟ از دبیر فدراسیون تا ریاست سازمان لیگ، از کمیته داوران تا… چهره‌هایی حضور دارند که سال‌هاست در تهران ماندگارند و چرخش مدیریتی در آن دیده نمی‌شود.جای تعجب نیست که چهره‌های صاحب‌نام از استان‌های قهرمان‌پرور، مانند فارس، اصفهان، کرمانشاه، آذربایجان، خراسان، گیلان و… سال‌هاست بیرون گود مانده‌اند. انگار فدراسیون ملی، بیشتر از آنکه یک نهاد “ملی” باشد، به باشگاه بسته‌ای از مدیران تهرانی تبدیل شده است.استعدادهایی که هرگز فرصت دیده شدن نمی‌یابندشاید تعجب‌آور باشد اما آمار نشان می‌دهد حدود ۷۰ درصد باشگاه‌های کاراته فعال کشور در استان‌های غیراز تهران هستند (منبع: سامانه فدراسیون کاراته، ۱۴۰۳). این یعنی بدنه اصلی توسعه، تولید قهرمان و تربیت مربی در شهرستان‌هاست. با این حال، چه تعداد از مدیران میانی و عالی فدراسیون از دل همین استان‌ها برآمده‌اند؟پاسخ روشن است: تقریباً هیچ.تبعیض ساختاری زمانی تلخ‌تر می‌شود که می‌دانیم بسیاری از مربیان و مدیران شهرستانی دارای تحصیلات دکتری، تسلط به زبان خارجی، رزومه بین‌المللی و تجربه اجرایی‌اند. اما فقدان …